[fic] Heartbeat. II :: Chris*Piers

posted on 18 Jul 2013 21:07 by wolf-zaa in Fiction directory Fiction
----------
 
 
 
 
Heartbeat. II
 
The.wolF
 
Resident Evil 6 ; Chris Redfield x Piers Nivans ; PG
 
      >> Part I
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

คริส เรดฟีลด์ อดไม่ได้ที่จะผิวปากออกมาเบาๆ เมื่อเห็นวิถีกระสุนนั่น

 

เขาแวะมาที่นี่เพื่อตามหาทหารหน้าใหม่ๆ ที่พอจะปั้นได้ไปร่วมทีม และประวัติการทำงานของคนคนหนึ่งที่บรรจุผ่านตัวอักษรบนแผ่นกระดาษไม่ดีเท่ากับตาเห็น คริสจึงพอใจกับการออกมาเดินเล่นในฐานทัพมากกว่าจะไปนั่งจิบกาแฟคุยกับพวกคนยศสูงๆ ทั้งหลาย

 

มีเสียงจากทหารเด็กๆ หลายคนว่าแถวนี้มีอะไรน่าสนใจ แล้วก็น่าสนใจจริงเสียด้วย

 

คริสพลิกหาใบประวัติจากแฟ้มเอกสารที่ติดตัวมาด้วย สลับกับมองทหารหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนอยู่ในสนามยิงปืนกลางแจ้ง -- แปลกดี -- ทหารระดับไม่สูงนักในสนามยิงปืนพิเศษ ถ้าเจ้าตัวไม่ได้เป็นลูกเต้าเหล่าใครของคนสำคัญในกองทัพ ก็แปลว่าต้องฝีมือดีพอที่ผู้บังคับบัญชาจะยอมให้มาใช้สนามส่วนตัวแบบนี้ได้

 

ไรเฟิลต่อต้านรถถังที่เจ้าหนุ่มนั่นถืออยู่น่าสนใจทีเดียว

 

คริสกวาดตามองผ่านๆ เด็กคนนั้นไม่สูงแต่ก็ไม่เตี้ย ข้อลำแข็งแรง ไม่ถึงกับบึกบึนแต่ก็ไม่ถึงกับผอมแห้ง กล้ามเนื้อแกร่งเกร็งสมกับที่เป็นทหารดี หากเมื่อเทียบกับอาวุธหนักในมือนั่นแล้วคริสก็รู้สึกว่าแขนคู่นั้นผอมบางลงทันตา

 

ปืนที่คนปกติต้องวางตั้งกับพื้นและมีแรงดีดสาหัสแทบบ้า ดันถือยิงราวกับใช้ปืนสั้นอยู่อย่างไรอย่างนั้น

 

แล้วคริสก็ต้องแปลกใจที่มันเข้าเป้าทุกนัด ก้อนคอนกรีตหนาแหลกกระจุยทุกครั้งที่เสียงปืนดังลั่นขึ้น เด็กคนนั้นเซไปบ้างแต่ไม่มาก ดูเหมือนจะใช้ปืนชนิดนี้บ่อยจนชำนาญ

 

แต่ด้วยแรงดีดสะท้อนขนาดนั้น ไม่แปลกที่มือจะสั่น

 

คริสไม่ทันได้คิดด้วยซ้ำตอนที่เดินเข้าไปวางมือลงบนบ่าของอีกฝ่ายเป็นเชิงให้หยุดพัก เด็กคนนั้นหันกลับมามองเขาพลางถอดที่ครอบหูลงพักกับคอ เงยหน้าขึ้นสบตากับเขาชัดๆ เป็นครั้งแรก เป็นตาที่สวยทีเดียว... สีน้ำตาลทอง สีอำพัน เป็นประกายใสจ้าไม่มีรอยขุ่นเลยแม้แต่น้อย ตรงไปตรงมาและบอกทุกอย่างได้ชัดเจนดี

 

อีกฝ่ายกำลังงง และถ้ามองลึกลงไปมากกว่านั้น เขาเห็นความฝืน

 

คงต้องเรียกว่า...รั้น?

 

 

“...ครับ?”

 

 

เด็กคนนั้นหยั่งเสียง คิ้วเข้มขมวดมุ่น คริสหัวเราะเบาๆ ปล่อยมือออกแล้วถอยหลังกลับไปก้าวหนึ่ง

 

“เปล่า ไม่มีอะไรหรอก” เขาว่าไปงั้น “ขอโทษที่รบกวนนะ ยิงต่อไปเถอะ”

 

คนฟังกะพริบตาก่อนจะเหลือบมองไปรอบด้าน พอเห็นว่ามีแค่พวกเขาสองคนก็วกกลับมามองอีกทีอย่างสงสัย แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรนอกจากดึงที่ครอบหูขึ้นมาสวม เดินกลับไปประจำตำแหน่งยิงอีกหน

 

 

 

คริสพลิกแฟ้มในมือ เสียงปืนดังสนั่นขึ้นสองนัด

 

เจอแล้ว

 

 

 

“เพียร์ส นีวานส์!!”

 

เขาเรียกด้วยเสียงของผู้บังคับบัญชา กระแทกห้วน ดุดัน และทรงอำนาจมากพอจะทำให้เด็กหนุ่มที่ชื่อเพียร์สนั่นสะดุ้งโหยงจนแทบสุดตัว หันกลับมาตวัดมือขึ้นวันทยหัตถ์ตามสัญชาตญาณ

 

คริสยิ้มขันๆ

 

“ไม่เลวนี่”

 

“ค...ครับ?” น้ำเสียงไม่แน่ใจ ก่อนจะเอ่ยย้ำเมื่อไม่มีคำตอบ “เอ่อ... มีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่าครับ”

 

คริสหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เห็นสายตางุนงงเหรอหรานั่นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะเอ็นดู เด็กก็ยังคงเป็นเด็ก จะดูห้าวแค่ไหน เก่งกาจเพียงไร แต่สุดท้ายก็ยังหนีไม่พ้นนิสัยทหารเก่าๆ อยู่ดีนั่นเอง

 

และประวัติที่เขาค้นเจอเมื่อครู่ก็น่าสนใจไม่น้อยเลย ชายผู้ไม่เคยพลาดเป้างั้นหรือ

 

“เพียร์ส นีวานส์ ใช่ไหม”

 

“ครับ”

 

“ใช้ไอ้นั่นมานานแล้วหรือยัง” เขาหมายถึงไรเฟิลต่อต้านรถถังที่อีกฝ่ายใช้ เพียร์สกะพริบตาปริบๆ

 

“ก็... พอสมควรแล้วครับ”

 

คริสพยักหน้ารับช้าๆ กวาดมองท่อนแขนผอมๆ ของอีกฝ่ายที่ชิดลำตัวในลักษณะของทหารที่กำลังยืดตัวตรงอีกครั้งหนึ่ง นึกประทับใจขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

 

“เก่งนี่”

 

เพียร์สกะพริบตา ทำหน้าเหมือนไม่อยากเชื่อหู

 

“เอ่อ ขอโทษนะครับ” เสียงนั่นฟังระแวดระวังผิดไปจากปกติ “คุณเป็นใครหรือครับ”

 

คนฟังทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้

 

“อ๊ะ ขอโทษ ฉันลืมแนะนำตัวใช่ไหม” คำตอบเรียบเรื่อย “ฉันคริส เรดฟีลด์”

 

เพียร์สยืนอึ้ง และคริสสาบานว่าเขาเห็นรอยสีเรื่อจางๆ ปรากฏอยู่ที่ใบหู ค่อยๆ ลามชัดขึ้นมาที่รูปแก้มอย่างช้าๆ พอดีจังหวะกับตอนที่เขาถาม

 

 

 

“สนใจมาอยู่ใน B.S.A.A. กับฉันหรือเปล่า”

 

 

 

เพียร์สทำท่าเหมือนจะสำลักอากาศทันควัน คราวนี้หน้าแดงจัดไปจนถึงลำคอ.

 

 

 

 

 

xxxxxxxxxx

 

 

 

 

 

นับตั้งแต่วันที่เพียร์ส นีวานส์ ได้เข้ามาร่วมทีม B.S.A.A. คริส เรดฟีลด์ ก็ได้รับรู้ว่างานเอกสารใต้ภาระหน้าที่ที่เขาต้องสะสางมีมากมายท่วมหัวจนอยากจะฆ่าตัวตาย

 

เด็กนั่นเก่งไปหมดทุกอย่าง ประวัติดีเยี่ยม ทักษะทางการทหารพร้อม แต่เสียอยู่อย่างเดียวเท่านั้น

 

 

ดื้อ

 

 

ดื้อยิ่งกว่าคนไหนๆ ที่เขารู้จัก เห็นนิ่งๆ ไม่พูดไม่ตอบในบางทีแต่หัวแข็งเป็นบ้าเสียจนคริสเผลอเห็นภาพตัวเองสมัยก่อนซ้อนขึ้นมา ซ้ำยังบ้าระห่ำไม่น้อยอย่างมือใหม่ที่ยังขาดประสบการณ์จริง ทุกครั้งที่มีภารกิจภาคสนาม เขาจะเห็นสไนเปอร์หนุ่มตัดสินใจอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังทุกครั้ง ยังดีที่อีกฝ่ายยอมฟังคำปรามของเขา แต่คริสไม่อยากนึกเลยว่าถ้าตัวเองไม่รั้งไว้ อีกฝ่ายจะทำอะไรลงไปบ้าง

 

เขาที่มีหน้าที่รับผิดชอบทุกชีวิตใต้บังคับบัญชาเลยได้แต่ขนลุกอยู่เงียบๆ

 

ความจริงเรื่องนั้นไม่น่าเป็นห่วงเท่าไร เพียร์สเชื่อฟังเขาพอๆ กับที่สุนัขตัวหนึ่งเชื่อฟังเจ้านาย แม้จะมีสายตาประท้วงบ้างแต่มันก็หายไปเมื่อเขาอธิบายให้ฟัง เด็กนั่นฉลาดเป็นกรด เข้าใจอะไรได้ดีและเรียนรู้ไว แค่ไม่นานก็คงออกปฏิบัติภารกิจได้โดยไม่ต้องมีเขาช่วยคุม

 

คริสเชื่อว่าถ้าเขาไม่ต้องคอยระวังหลังให้เพียร์สสักคนหนึ่ง ทีมที่มีอยู่ตอนนี้จะเป็นทีมที่แข็งแกร่งที่สุดของเขา

 

และเขาจะเชื่อเด็กคนนั้นได้พอๆ กับที่เชื่อตัวเอง

 

 

 

แต่ความดื้อที่เขาไม่โสภาเลยแม้แต่น้อยของเพียร์ส นีวานส์

 

คืองานเอกสาร

 

 

 

คริสรู้สึกเหมือนอยากจะเป็นบ้าตายทุกครั้งที่ต้องหมกตัวอยู่หลังโต๊ะทำงาน งานภาคปฏิบัติจบไปแล้ว ก็เหลือแต่งานภาคทฤษฎีนี่แหละที่ชายหนุ่มเบื่อนักหนา เขาคอยเลี่ยงอยู่เรื่อยๆ เท่าที่จะทำได้ HQ ก็ทั้งกัดทั้งแซะทุกครั้งที่ติดต่อมา ความจริงเขาก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอยู่หรอก จนกระทั่งเจ้าเด็กนี่เข้ามาทำงานด้วยนั่นแหละ

 

เพียร์สเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับเอกสารอีกปึกใหญ่ๆ พระเจ้าช่วย ยังไม่หมดอีกหรือ

 

 

“นีวานส์ ถ้าเป็นไปได้...” ชายหนุ่มยกมือขึ้นเป็นเชิงขอพักเบรก เสียงแหบแห้ง “ขอ... กาแฟฉันสักแก้ว...”

 

เพียร์สวางกองกระดาษในมือลงตรงหน้าเขาแล้วเลิกคิ้ว นัยน์ตาคมกริบวาวขึ้นอย่างนกรู้

 

“เอาไว้กองนี้เสร็จก่อนนะครับ”

 

คริสครางในลำคอดังๆ ไอ้เด็กนี่ก็รู้ทันเขาไปหมดและคงไม่ยอมให้เขาออกไปชงกาแฟเองแน่ๆ

 

“บุหรี่สักตัวก็ไม่ได้หรือ”

 

ยังคงพยายามขอ กะว่าสบโอกาสเมื่อไรเป็นชิ่งทันที แต่เพียร์สก็ไม่ปรานีกันเลยสักนิด

 

“ให้กองนี้เสร็จก่อนครับ”

 

 

นี่มันคนหรือเครื่องจักรวะ

 

 

คริสได้แต่โอดอยู่ในใจ ชายหนุ่มกลอกตาพลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างเหนื่อยหน่าย หยิบปากกากับเอกสารตรงหน้าขึ้นมาไว้เหมือนจะอ่านต่อ แต่แทนที่เจ้าหนุ่มหน้าใหม่ในทีมอัลฟ่าจะเดินออกจากห้องไปเมื่อหมดหน้าที่ เจ้าตัวกลับยืนอยู่ต่อหน้าตาเฉยคล้ายจะกดดัน

 

คนเป็นหัวหน้าแยกเขี้ยวทีหนึ่ง

 

“นีวานส์”

 

“ครับ”

 

“ไม่ต้องยืนเฝ้าก็ได้ ฉันไม่หนีหรอกน่า”

 

“ไม่เป็นไรครับ” เพียร์สตอบแบบไม่ต้องหยุดคิด “ผมรอได้ครับ เดี๋ยวยังไงผมก็ต้องเอาไปส่งต่อให้อยู่ดี”

 

 

พระเจ้าช่วย เขาคิดถูกหรือเปล่าที่ชวนเด็กนี่มาร่วมทีม

 

 

เจ้าเด็กนีวานส์นี่มีวินัยอย่างชาติทหารแท้ๆ สมกับที่เกิดมาพร้อมเลือดทหาร ไม่มีผ่อนปรน ไม่มีรอมชอม หน้าที่คือหน้าที่และคำสั่งคือคำสั่ง โดยเจ้าตัวถือว่าคำโอดครวญทั้งหลายของเขาไม่ใช่คำสั่งเพราะมันขัดต่อหน้าที่ และให้ตายเถอะ ตั้งแต่เพียร์สเข้ามาร่วมทีม คริสไม่รู้ว่างานเอกสารของเขาคืบหน้าไปมากแค่ไหนแล้ว แต่ที่แน่ๆ คือในไม่กี่สัปดาห์นี้ เพียร์สจิกเสียจนได้งานมากยิ่งกว่าเกือบตลอดทั้งปีที่ผ่านมา

 

พวก HQ คงชอบใจพิลึก

 

คริส เรดฟีลด์ ในตำนาน... โดนไอ้เด็กหน้าใหม่นี่ลูบคมเอาเต็มๆ แต่เขาก็ไม่รู้จะถอยคมออกอย่างไรเสียด้วย

 

เขาแพ้เด็กเข้าเสียแล้วมั้งนี่

 

เพียร์สเถรตรงไปมากในหลายเรื่อง ตึงเกินไปจนไม่ยอมผ่อน หากความดื้อนั่นแหละที่ทำให้เขาต้องยอมแพ้... หรือถ้าไม่อย่างนั้นก็อาจเป็นเพราะสายตาที่ชอบเสหลบตอนเขาสบตรงๆ นั่นก็เป็นได้

 

 

 

อะไรๆ ก็ตรง แต่สายตาของเด็กนั่นไม่ตรง

 

ทั้งๆ ที่ตาออกจะสวยแท้ๆ ชอบหลบเขาอยู่นั่น

 

 

 

เขาถอนหายใจเป็นรอบที่หลายสิบระหว่างที่ปล่อยเอกสารผ่านตาไปเรื่อยๆ มันเยอะจนเขาเริ่มล้า คิดถึงอากาศบริสุทธิ์ภายนอกขึ้นมารำไร ถ้าไม่ได้บุหรี่สักตัวหรือกาแฟสักแก้วภายในห้านาทีนี้ เขาต้องเป็นบ้าตายแน่

 

บางทีก็นึกอยากอาละวาดโวยวายใส่ไอ้หนุ่มนี่สักครั้งเหมือนกัน แต่สุดท้ายก็ทำไม่ลง

 

 

 

 

 

แล้ววินาทีนั้นเองที่กาแฟแก้วหนึ่งวางลงตรงหน้า

 

 

 

คริสชะงักไปนิดกับเสียงแก้วที่กระทบโต๊ะดังขึ้นมากริกหนึ่งอย่างแผ่วเบา กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นกระทบจมูก ยั่วประสาทและยั่วน้ำลายคนที่นั่งอยู่ได้เป็นอย่างดี ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น ก่อนจะเห็นทหารคนเดิมอยู่ห่างออกไปไม่ไกล กำลังก้าวถอยไปยังระยะที่ยืนเฝ้าเขาประจำ

 

เด็กที่ริดรอนอิสรภาพ คือคนเดียวกับผู้ช่วยชีวิตของเขา

 

คริสยกกาแฟขึ้นจิบ ไม่รู้ว่าเจ้าเด็กนี่เดินออกจากห้องไปชงกาแฟตอนไหน แต่ที่แน่ๆ คือรสชาติที่สัมผัสลงบนลิ้นมันอร่อยตรงใจเขา... กาแฟดำ เข้ม น้ำตาลหนึ่งก้อน ก็ไม่รู้อีกนั่นแหละว่าไปจำมาจากไหนว่าเขาชอบ หากรสขมๆ ปนหวานเจือจางนั่นมันเหมือนคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นนัก

 

เจ้าเด็กนั่นทำอะไรไม่เข้ากับสิ่งที่ปากพูดเลยสักนิด

 

แน่ล่ะ ไม่เข้ากับหน้าตาด้วย

 

คิ้วเข้มทั้งสองข้างเหนือนัยน์ตาสีน้ำตาลทองขมวดเข้าอีกแล้ว... มันกดเข้าหากันราวกับไม่เคยคลายออกเลยจนเขาเมื่อยแทน ริมฝีปากอิ่มหนาคู่นั้นเองก็กดมุมสองข้างลง คนอื่นจะว่าหน้าตาบูดบึ้งอย่างไรก็ช่าง แต่คริสว่ามันทำให้เพียร์สดูเหมือนเด็กตัวเล็กๆ ที่ขี้งอนมากกว่า

 

หรือเหตุผลที่เขายอม อาจเป็นเพราะเพียร์สยังมีอะไรให้เขามองได้ไม่เบื่อก็ได้

 

ให้อยู่ในห้องด้วยนานๆ ก็ดีไปอย่างเหมือนกัน

 

หัวใจเขาที่เต้นไม่สงบเลยชินจนสงบไปแล้ว

 

 

 

“ขอบใจนะเพียร์ส”

 

คริสเอ่ยขึ้นมาหลังจากวางถ้วยกาแฟลง รอดูผลลัพธ์

 

ถ้าเป็นไปได้เขาก็อยากเรียกชื่อต้นอีกฝ่ายตลอดเวลา

 

ใบหน้าที่นิ่งเฉยของคนใต้บังคับบัญชาพลันเรื่อขึ้นนิดหนึ่ง แล้วมุมปากนั่นก็ขยับวาดขึ้นเล็กน้อยราวกับไม่ได้ตั้งใจ แล้วเจ้าตัวก็ก้มศีรษะลงคล้ายจะรับคำขอบคุณ ซ่อนรอยยิ้มหายากนั่นให้หายไปจากสายตา ก่อนที่มันจะเลือนไปจากใบหน้าโดยสมบูรณ์เมื่อเงยกลับขึ้นมาที่เดิม

 

เสียดาย

 

ใจนึก แต่คริสไม่แสดงออก เขาเพียงแค่ขยับยิ้มบ้าง แล้วแก้มของเพียร์สก็เป็นสีจัดขึ้นอีกนิดตามคาด ซึ่งนั่นทำให้ชายหนุ่มคนมองได้แต่สรุปกับตัวเองอยู่ในใจ

 

 

 

 

 

เด็กคนนั้นยิ้มได้น่ามองเป็นบ้า

 

น่ารักชะมัด.

 

 

 

 

 

 

END.
 
 
 
----------
 
กะว่าจะลงพรุ่งนี้ แต่ทนไม่ไหว ถถถถถถ
 
ตอนนี้อิวูล์ฟขาดหวานขาดน้ำตาลอย่างแรงค่ะ ขาดมาสักพักแล้วด้วย ไม่ได้ปลดปล่อยนาน ต้องคอยแต่งคอยวาดอะไรมุ้งมิ้งๆ แบบนี้อยู่เรื่อยค่ะ ไม่งั้นเครียด น้ำตาลต่ำเกิน หาน้ำตาลเข้าเส้นเลือดตัวเอง *หัวเราะ*
 
โอย ชีวิตดีขึ้นเยอะเลย~♥
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

เขียนไปฟินมากค่ะ รูัสึกเหมือนบินได้ตอนที่บอกเพียสยิ้มน่ะค่ะ เพราะปรดติเพียสยิ้มน้อยมากๆ น้อยจิงๆ แล้วอธิบายสะเห็นภาพ เลยรู้สึกเหมือนได้ไปสวรรค์ชั่วคราว แหะๆ ฟินสุดฝุดๆ

#4 By Piers Nivans girlfriend on 2014-04-01 13:17

ชอบฟิคที่สลับมุมมองตัวละครจริงๆ เลย แบบว่า ฮืออออ มันก๊าวววววววว ค่ะ
น้องเขินเบย น่ารักชะมัด < รีพีทประโยคของคุณคริส

#3 By HeiLazaros on 2013-07-20 22:59

คุณกัปตันคะ คุณกัปตันนิ่งมาก ( ฮา ) เเหย่เด็กอย่างนี้ไม่ดี ( ต่อเเฟนๆ ) นะคะ
ฟิคคู่น่ารักมากค่ะ ดูเเล้วชุ่มชื่นหัวใจมากมาย อิอิ

#2 By tomei on 2013-07-20 10:01

แหม่... อยู่ไปนานๆระวังจะโดนกัปตันดัดนิสัยดื้อๆเข้าโดยไม่รู้ตัวนะคะหมาเพียร์ส - v -,,
อัพไวมากเลยค่ะO<----< แถมน่ารักมากด้วย พลอยได้รับน้ำตาลไปเพิ่มในเลือดอีกคน แฮร่ๆๆ

#1 By AkiyaS on 2013-07-18 21:36

The.wolF View my profile