[fic] A Reason to Live :: Chris*Piers

posted on 06 Jul 2013 16:55 by wolf-zaa in Fiction directory Fiction
----------
 
 
 
 
A Reason to Live
 
The.wolF
 
Resident Evil 6 ; Chris Redfield x Piers Nivans ; PG
 
 
 
Warning!! CHRIS CAMPAIGN'S SPOILER ALERT!!!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

คริส เรดฟิลด์ ยืนอยู่คนเดียวกลางพื้นที่โล่งกว้าง รายล้อมไปด้วยแท่นหินเย็นเฉียบ

 

อากาศเย็นลงมากแล้ว

 

ลมพัดกรีดผิวเนื้อ เสียงแหวกอากาศหวีดหวิว ก่อนจะตามมาด้วยละอองสีขาวจางๆ ที่โปรยลงมาจากฟากฟ้า เบาบางจนแทบจับสังเกตไม่ได้

 

ชายหนุ่มไม่ได้อยู่ในชุดเครื่องแบบหนาหนักที่พร้อมจะออกไปสู่สนามรบได้ทุกเมื่อเหมือนอย่างเคย เขาคิดว่าเข้าใจความรู้สึกที่ต้องมายืนอยู่ตรงหน้าแท่นหินนี่ดี แต่มันก็เป็นได้เพียงแค่ความคิด เพราะคริสรู้ตัวว่าเขาไม่มีวันชินชาและคุ้นเคยกับมัน ไม่ว่าจะเป็นเมื่อก่อนหรือตอนนี้ก็ตาม

 

 

 

 

ครั้งหนึ่ง เขาเคยสูญเสียจิล วาเลนไทน์

 

หล่อนกลับมา

 

 

 

ครั้งนี้ เขาสูญเสียใคร

 

แล้วใครกันจะคาดหวังให้เด็กคนนั้น... ฟื้นคืน...

 

 

 

 

เหมือนแว่วเสียงหัวเราะของใครบางคน สะท้อนก้องอยู่ในหัวสมองอย่างไม่มีวันเลือนหาย อาจไม่ฝังรากหยั่งลึกเหมือนความสัมพันธ์ของเขากับจิล แต่มันก็มากพอจะทำให้คนคนหนึ่งที่ยังมีหัวใจล้มได้ทั้งยืน

 

ครั้งแรกที่พบกัน เขาคิดว่าเด็กคนนั้นขาดอะไรหลายอย่างสำหรับสนามรบจริง ถึงจะมีฝีมือมากแค่ไหน ฉลาดเพียงใด แต่อีกฝ่ายขาดความพร้อม ยังเด็ก ยังคะนอง ยังมองอะไรไม่กว้างเท่ากับที่เขามองเห็น หลายครั้งที่ภารกิจในช่วงแรกผิดพลาด หลายหนที่เขาต้องบาดเจ็บเพื่อปกป้องคนใต้บัญชา

 

คริสเคยเห็นเด็กคนนั้นร้องไห้ เคยเห็นเด็กคนนั้นหัวเราะ

 

มันมอบให้เขามาตลอด

 

 

 

 

แล้ววันที่เขาล้ม ใครกันที่ยังคงศรัทธา...

 

 

 

 

ละอองหิมะพรมลงมาบนแท่นหินสลัก

 

คริสทำอะไรไม่ได้นอกจากยืนมองเงียบๆ เหมือนกับวันนั้นที่ทำอะไรไม่ได้นอกจากเฝ้ามอง แม้จะเจ็บ แต่ลึกๆ แล้วชายหนุ่มก็รู้ว่ามันไม่มีทางเลยที่จะปกป้องเด็กคนนั้น

 

ความคิดก็ดีอยู่แต่วนเวียนกับคำว่าถ้า... ถ้าเขารู้สึกตัวเร็วกว่านี้ ถ้าเขาใจเย็นกว่านี้ ถ้าเขาเข้มแข็งกว่านี้

 

 

ถ้าเขามีเวลามากกว่านี้...

 



 

 

ชายหนุ่มไม่มีช่อดอกไม้ มีแค่บุหรี่ตัวหนึ่งที่ถูกยกขึ้นจุดแล้วคาบเอาไว้

 

สิ่งสุดท้ายที่เขาได้รับจากผู้ที่จากไป ยังเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อ

 

 

 

 

 

มีคำพูดหนึ่งที่ยังสะท้อนก้อง ในยามที่เขาเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองเป็นใครและควรจะทำอะไร

 

 

 

 

 

เด็กคนนั้นสบถออกมาทีหนึ่งเมื่อต้นเหตุที่ทำให้หัวหน้าของเขาเปลี่ยนไปหายไปจากสายตา หล่อนขับรถจากไปแล้วและกระสุนของเขาไม่ช่วยอะไร พอดีจังหวะกับที่อีกฝ่ายวิ่งตามมาสมทบ 

 

คริสได้ยินเด็กคนนั้นบอกสถานที่เป้าหมาย ตวาดสั่งเสียงเฉียบขาดอย่างไม่เจียมฐานะ

 

“ขึ้นรถ!”

 

“เพียร์ส” เขาทักขึ้นมาระหว่างที่กระโดดขึ้นไปยังป้อมปืนบนตัวรถ “นายพูดถูก ฉันกำลังหนีความจริง” 

 

“หัวหน้า?”

 

“ตามให้ทันได้ไหม” 

 

เขาเห็นรอยยิ้ม... ยิ้มที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ลืมไปแล้วว่าอยากเห็นมันมากแค่ไหน

 

“ไม่หยุดจนกว่าจะทันแน่นอนครับ” 

 

“ขอโทษ” เขาได้ยินเสียงตัวเองเอ่ยขัดขึ้นมาก่อนที่อีกฝ่ายจะกระแทกประตูรถปิดลง “ลำบากนายน่าดู” 

 

เด็กคนนั้นส่งเสียงในลำคอออกมา ไม่แน่ใจว่ากำลังหัวเราะหรือร้องไห้ แต่นั่นก็มากพอจะทำให้ชายหนุ่มก้าวลงจากรถ คว้าประตูฝั่งคนขับเปิดออกแล้วดึงตัวอีกฝ่ายมากอดไว้ด้วยแขนข้างเดียว คนอายุน้อยกว่าอึ้งไปชั่ววูบ ก่อนจะหัวเราะอีกครั้งแล้วซบหน้าลงกับไหล่เขา เช็ดตาตัวเองแรงๆ ทีหนึ่งแล้วผละออก 

 

 

“ผมรอได้ครับ” เด็กคนนั้นยกมือขึ้นวันทยหัตถ์ทีหนึ่งแล้วก้าวกลับเข้าไปประจำตำแหน่งคนขับ “ขอแค่คริส เรดฟิลด์ คนเดิมที่ผมรัก...กลับมา!”

 

 

 

 

 

และเขายังอยากเป็นคนที่อีกฝ่ายรักอยู่ แม้เจ้าของความรักจะตายไปจากโลกนี้แล้วก็ตาม

 

 

 

 

 

“อยู่ต่อไปนะครับ...” 

 

“หัวหน้า...” 

 

 

 

 

 

นั่นเป็นคำสุดท้าย ผ่านการขยับปากโดยไม่มีเสียง

 

ไม่มีน้ำตา คริสเพียงพ่นควันบุหรี่ออกมาจากปอด ปล่อยให้มันม้วนตัว ไหลไปตามสายลมที่กำลังพัดแรง...

 

 

 

 

ไม่ว่าจะกรีดร้องไปมากแค่ไหน เด็กคนนั้นก็จะไม่มีวันกลับมา

 

ไม่ว่าจะพยายามไปเท่าไร คนที่จากไป... ก็ย่อมต้องจากไป...

 

 

 

 

เถ้าบุหรี่ถูกดีดลงบนพื้น คริสหลับตาลง

 

ช่วงเวลาสั้นๆ ที่เขาได้เรียนรู้ความผิดพลาด ได้เข้าใจความเจ็บปวด และได้ยินคำตัดพ้อ คำต่อว่าจากคนที่เขาเผลอทำร้ายลงไปโดยไม่รู้ตัว หลงลืมที่จะดูแลคนที่ยังอยู่เคียงข้าง ไปให้ความสำคัญกับใครคนอื่นที่ตายไปแล้ว

 

เด็กคนนั้นสอนเขา

 

 

 

 

การร้องไห้ให้คนตาย ไม่ช่วยอะไร

 

แต่ภายใต้รอยร้าวของหัวใจ ชายหนุ่มก็ยังคงรับรู้ว่าครั้งหนึ่ง... มันเคยมีคำว่ารัก...

 

 

 

 

 

คริสยิ้มให้แท่นหินเบื้องหน้า

 

กระซิบ

 

 

 

 

 

“ฉันจะอยู่เพื่อนาย...” 

 

“เพียร์ส นีวานส์...” 

 

 

 

 

 

นั่นคือเหตุผลที่เขาจะตายไม่ได้ ไม่ว่าหัวใจของเขาจะแหลกสลายไปแล้วหรือไม่ก็ตาม.

 

 
 
 
 
 
 
 
 
END.
 
 
----------
 
เวิ่นคริสเพียร์สจนได้ ทั้งๆ ที่ตัวเองก็ไม่ได้ชอบดราม่าแท้ๆ แง TvT
 
และเผื่อใครอยากอ่านเวอร์ชั่นภาษาอังกฤษ >> จิ้มอ่านได้เลยจ้ะ
 
บ้าไหมล่ะ ถถถถ

Comment

Comment:

Tweet

... (น้ำตาท่วมแล้ว)

#4 By Piers Nivans girlfriend on 2014-04-01 12:55

พอมาอ่านดีๆถึงเพิ่งเอะใจว่าเหมือนฟิคที่ลงในเว็บFF.. ไปดูชื่อคนแต่งถึงเพิ่งเห็นว่าคนเดียวกันนี่เอง
สกิลภาษาอังกฤษเหนือชั้นมากค่ะ... /ชาบูว์ แต่งอีกๆ

#3 By AkiyaS on 2013-07-08 15:45

อ่านเวอร์ชั่นอิ้งจากFFแล้วค่ะ นึกไม่ถึงเลยว่าคนแต่งเป็นคนไทย ปลื้มมากกก มีเพื่อนร่วมชิพแล้ว YYvYY
ขอบคุณมากๆนะคะที่แต่งฟิคนี้มา ประทับใจตั้งแต่เวอร์ชั่นอังกฤษแล้ว คิดมาตั้งนานแล้วว่าอยากให้มีฟิคภาษาไทยที่สื่อความรู้สึกลึกๆของคริสออกมา(ส่วนใหญ่เจอแต่เพียร์ส แถมไม่มีภาษาไทยด้วย) ยังไงก็ขอบคุณมากๆค่ะ TvTb

#2 By [G]ust on 2013-07-08 15:38

อา...เป็นแคมเปญที่ดราม่าน้ำตาตกจริงๆ ครับ และผมก็เสียดายมากเพราะเพียร์สเปิดตัวได้เท่จริงๆ ไม่น่าจบชีวิตเร็วแบบนี้เลย อยากให้อยู่สานต่อเป็นฝ่ายBSAAแทนคริส เพราะเห็นเขาบอกว่าภาคนี้จะจบเรื่องของตัวละครเก่าแล้ว
แอบอยากให้ภาค 7 เพียร์สกลับมานะไม่ว่าจะแบบไหนก็ตาม
ฟิคเศร้ามากครับแต่ไม่คร่ำครวญฟูมฟาย คริสคงจะนิ่งๆ อย่างนี้แหละ ตอนเสียฟินน์ก็ไม่ได้ร้องไห้(แต่ความจำเสื่อมไปเลย)

#1 By FIEPun on 2013-07-06 19:39

The.wolF View my profile