[fic] Middle of the Night :: Gojyo*Sanzo

posted on 10 Mar 2013 15:16 by wolf-zaa in Fiction directory Fiction
 
 
----------
 
 
 
 
Middle of the Night.
 
The.wolF
 
Fanfiction Saiyuki ; Sha Gojyo x Genjyo Sanzo ; PG-15?
 
 
Warning!! ฟิคเรื่องนี้เป็นฟิค Yaoi นะคะ หากใครรับไม่ได้หรือไม่รู้ว่ามันคืออะไร สามารถกดกากบาทสีแดง ปิดหน้านี้ทิ้งได้เลยค่ะ :)
 
 
 
 
 
 
 
 

จริงๆ มันก็เหมือนกับทุกครั้งที่หยุดแวะพักที่ไหนสักที่นั่นแหละ เพียงแต่นานๆ ที โกโจก็อดที่จะสงสัยไม่ได้เมื่อเห็นฮัคไคส่งกุญแจห้องมาให้เขาพร้อมกับรอยยิ้ม

 

“อันนี้กุญแจห้องนี้ครับ เดี๋ยวผมกับซันโซจะอยู่ห้องข้างๆ”

 

โกโจมองหน้าเพื่อนสนิทพลางขมวดคิ้วเข้า ส่งเสียงโวยวายออกมาอย่างอดไม่ได้

 

“ทำไมฉันต้องนอนกับไอ้ลิงบ้านี่ทุกครั้งเลยฟะ!!”

 

“ใครเป็นลิงบ้ากัน ไอ้กัปปะลามก!!” คนตัวเล็กที่สุดในกลุ่มเถียงขวับอย่างเคยปาก ก่อนที่สงครามย่อมๆ จะเกิดขึ้นเป็นรอบที่หลายสิบของวันนี้ -- ซึ่งจริงๆ มันก็เป็นแบบนี้ทุกวันแหละ -- ฮัคไคหัวเราะเบาๆ ไม่ได้เอ่ยตอบ ซันโซที่นั่งอยู่ห่างออกไปหน่อยกลอกตาพลางหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่าน

 

“โวยวายขนาดนี้ ใครมันจะให้ร่วมห้องกันวะ”

 

“อย่างน้อยมันก็ทำให้เราชินกับเสียงฟ้าร้องนะ” ฮัคไคหัวเราะขบขันอีกครั้ง “กาแฟไหมครับ”

 

“ไอ้บ้าที่ไหนมันกระดกกาแฟก่อนนอน” ปากก็ว่าไปแต่ก็รับแก้วมาจิบอยู่ดี เอาจริงๆ ซันโซไม่ได้ใส่ใจหนังสือพิมพ์อะไรขนาดนั้น เพียงแค่ฆ่าเวลาเล่นๆ รอเวลาง่วง เสียแต่ไอ้สองตัวที่โวยวายกันอยู่นั่นเสียสิ มันน่า...

 

 

...

“โว้ย!! หัดหุบปากกันซะมั่งเซ่ ไอ้พวกงี่เง่า!!”

 

 

เสียงปืนดังขึ้นสามนัด ทำเอาเป้าหมายทั้งสองวิ่งหนีกันแทบไม่ทัน ซันโซส่งเสียงในลำคออย่างหงุดหงิดก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งอีกครั้ง คนไม่เกี่ยวอย่างฮัคไคขยับยิ้มขบขัน ในขณะที่คนไม่เข็ดก็ยังส่งเสียงป้อยๆ ทำหน้าเป็นลูกหมา

 

“ฉันไม่ผิดนะ ก็ไอ้กัปปะบ้านั่นมัน---”

 

โกโจสะดุ้งเมื่อไอ้เด็กข้างๆ นี่ดันป้ายความผิดใส่เขาซะฉิบ สวนขวับ

 

“อ้าว ไอ้เวรนี่เอาความดีเข้าตัว ก็แกเป็นคน---”

 

“นี่พวกแกอยากให้ฉันสงเคราะห์กันนักเรอะ!!” นักบวชความดันต่ำตะคอกอย่างหมดความอดทน “อยากแลกห้องนักก็หัดไปเย็บปากกันบ้างสิวะ! หนวกหู!!”

 

“เฮ้ย อะไร คนทำเสียงหนวกหูคือไอ้ลิงเปี๊ยกนี่นะเว้ย ไม่ใช่ฉัน!” โกโจชี้หน้า ก่อนที่จะเอื้อมมือไปยันศีรษะคนโดนกล่าวหาที่เตรียมจะเข้ามาเอาเรื่องไว้ ปล่อยให้โกคูดิ้นพราดๆ โวยวายฟังไม่ได้ศัพท์

 

“จะคนไหนฉันก็ไม่ได้นอนทั้งนั้นแหละโว้ย!!”

 

โกโจเงียบไปนิดหนึ่ง ไม่สนใจเสียงประท้วงของเจ้าลิงที่ส่งเสียงร้องไม่เลิก ซันโซส่งเสียงเฮอะเบาๆ กำลังจะหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมานั่งอ่านต่อ หากบุหรี่ในปากก็แทบจะพุ่งพรวดเมื่อได้ยินเสียงอ้อนเท้าดังมาจากไอ้หัวแดงนั่น

 

 

“แหม่...คิดอะไรอยู่น่ะไอ้นักบวชนอกรีต”

 

 

ฮัคไคที่นั่งดูมวยเงียบๆ มาได้สักพักแล้วถึงกับยิ้มค้าง จับได้ถึงความนัยที่แฝงมากับคำพูดนั่น ส่วนนักบวชหนุ่มอ้าปากค้างไปสามวินาที ก่อนที่จะฉวยปืนขึ้นมาลั่นไก!!

 

“เฮ้ย!! ซันโซ้!!” โกคูโวยวายลั่นกับลูกกระสุนที่เฉียดผ่านหน้า “ฉันอยู่ในทางปืนนะ!!”

 

“โอ๊ะ ปืนลั่น” ดูมันทำหน้าตายเสียงนิ่ง เล่นเอาเส้นอารมณ์คนโดนยิงทั้งสองถึงกับกระตุกหงึกๆ สำหรับเจ้าเด็กน้อยประจำกลุ่มน่ะหงุดหงิดเรื่องปืน แต่ไอ้อีกคนเนี่ยสิ มันดันจะของขึ้นเพราะถ้อยคำก่อนหน้านั้นเสียมากกว่า...

 

“นายนี่ดูถูกฉันจังเลยนะ” ชายหนุ่มผมแดงเปรยพลางยกมือขึ้นกอดอก อีกฝ่ายเลิกคิ้วสูง เงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่สะทกสะท้านพร้อมกับเอ่ยตอบเสียงเรียบ

 

“แล้วฉันดูผิดเรอะ”

 

คราวนี้โกโจหงุดหงิดจริงๆ แล้ว

 

 

“โอเค งั้นมานี่เลย” 

 

 

แล้วก่อนที่ใครจะทันได้ว่าอะไร ชายหนุ่มก็ก้าวพรวดๆ ไปคว้ากุญแจห้องข้างๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะมาไว้แล้วโยนของตัวเองกลับคืนไป มืออีกข้างก็คว้าข้อแขนตัวต้นเรื่องรวบเข้าอย่างไม่เปิดโอกาสให้ทันได้ตั้งตัว

 

“เฮ้ย!” ซันโซแยกเขี้ยววับเมื่อถูกกระชากตัวลุกขึ้น ก่อนที่ไอ้คนแรงถึกนั่นจะลากเขาให้เดินตามไปอย่างไม่มีการออมแรง “ไอ้แมลงสาบเวร! นี่แก---!!”

 

“ฮัคไค ฉันแลกห้องกับนาย โอเค้?”

 

ปากก็ถามไป แต่เจ้าตัวดันก้าวสวบๆ ลากนักบวชหนุ่มเดินออกนอกห้องไปโดยไม่รอคำตอบ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงโวยวายไม่ได้ศัพท์ แล้วประตูห้องข้างๆ ก็ถูกกระแทกปิดดังปัง!

 

โกคูกะพริบตาปริบๆ กับสถานการณ์ปัจจุบัน

 

“...ฮัคไค เกิดอะไรขึ้นอะ” เขาตามไม่ทันจริงๆ นะเนี่ย เด็กหนุ่มได้แต่มองตามแล้วทำหน้าเอ๋อ ไม่เก็ตว่าทำไมจู่ๆ โกโจมันก็ของขึ้น แล้วทะเลาะกับเขาอยู่ดีๆ กลายเป็นมีเรื่องกับซันโซได้ไงล่ะวะเฮ้ย...

 

ฮัคไคเดินไปปิดประตูห้องที่เปิดค้างไว้ หัวเราะเบาๆ

 

“อื้ม...ไม่มีอะไรหรอกครับ เอาเป็นว่าคืนนี้โกคูนอนกับผมละกันนะ” เขายิ้ม เดินกลับมานั่งลงที่โต๊ะอย่างเก่า “จะนอนเลยไหม หรือจะกินมื้อดึกกับผมดี?”

 

“มื้อดึกสิมื้อดึก!” แค่นั้นแหละ ความสนใจของเจ้าลิงน้อยก็เปลี่ยนขวับไปหาของกินทันที ฮัคไคหัวเราะขบขัน หยิบถุงขนมที่เพิ่งซื้อมาเปิด ก่อนจะยื่นซาลาเปาลูกใหญ่ให้คนตัวเล็กกว่าที่กระดี๊กระด๊าพรวดพราดมานั่งด้วย

 

เสียงโวยวายยังคงดังแว่วทะลุผ่านฝาผนังมาให้ได้ยิน

 

ชายหนุ่มสวมแว่นหัวเราะ

 

 

จะหวังก