[fic] Middle of the Night :: Gojyo*Sanzo

posted on 10 Mar 2013 15:16 by wolf-zaa in Fiction directory Fiction
 
 
----------
 
 
 
 
Middle of the Night.
 
The.wolF
 
Fanfiction Saiyuki ; Sha Gojyo x Genjyo Sanzo ; PG-15?
 
 
Warning!! ฟิคเรื่องนี้เป็นฟิค Yaoi นะคะ หากใครรับไม่ได้หรือไม่รู้ว่ามันคืออะไร สามารถกดกากบาทสีแดง ปิดหน้านี้ทิ้งได้เลยค่ะ :)
 
 
 
 
 
 
 
 

จริงๆ มันก็เหมือนกับทุกครั้งที่หยุดแวะพักที่ไหนสักที่นั่นแหละ เพียงแต่นานๆ ที โกโจก็อดที่จะสงสัยไม่ได้เมื่อเห็นฮัคไคส่งกุญแจห้องมาให้เขาพร้อมกับรอยยิ้ม

 

“อันนี้กุญแจห้องนี้ครับ เดี๋ยวผมกับซันโซจะอยู่ห้องข้างๆ”

 

โกโจมองหน้าเพื่อนสนิทพลางขมวดคิ้วเข้า ส่งเสียงโวยวายออกมาอย่างอดไม่ได้

 

“ทำไมฉันต้องนอนกับไอ้ลิงบ้านี่ทุกครั้งเลยฟะ!!”

 

“ใครเป็นลิงบ้ากัน ไอ้กัปปะลามก!!” คนตัวเล็กที่สุดในกลุ่มเถียงขวับอย่างเคยปาก ก่อนที่สงครามย่อมๆ จะเกิดขึ้นเป็นรอบที่หลายสิบของวันนี้ -- ซึ่งจริงๆ มันก็เป็นแบบนี้ทุกวันแหละ -- ฮัคไคหัวเราะเบาๆ ไม่ได้เอ่ยตอบ ซันโซที่นั่งอยู่ห่างออกไปหน่อยกลอกตาพลางหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่าน

 

“โวยวายขนาดนี้ ใครมันจะให้ร่วมห้องกันวะ”

 

“อย่างน้อยมันก็ทำให้เราชินกับเสียงฟ้าร้องนะ” ฮัคไคหัวเราะขบขันอีกครั้ง “กาแฟไหมครับ”

 

“ไอ้บ้าที่ไหนมันกระดกกาแฟก่อนนอน” ปากก็ว่าไปแต่ก็รับแก้วมาจิบอยู่ดี เอาจริงๆ ซันโซไม่ได้ใส่ใจหนังสือพิมพ์อะไรขนาดนั้น เพียงแค่ฆ่าเวลาเล่นๆ รอเวลาง่วง เสียแต่ไอ้สองตัวที่โวยวายกันอยู่นั่นเสียสิ มันน่า...

 

 

...

“โว้ย!! หัดหุบปากกันซะมั่งเซ่ ไอ้พวกงี่เง่า!!”

 

 

เสียงปืนดังขึ้นสามนัด ทำเอาเป้าหมายทั้งสองวิ่งหนีกันแทบไม่ทัน ซันโซส่งเสียงในลำคออย่างหงุดหงิดก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งอีกครั้ง คนไม่เกี่ยวอย่างฮัคไคขยับยิ้มขบขัน ในขณะที่คนไม่เข็ดก็ยังส่งเสียงป้อยๆ ทำหน้าเป็นลูกหมา

 

“ฉันไม่ผิดนะ ก็ไอ้กัปปะบ้านั่นมัน---”

 

โกโจสะดุ้งเมื่อไอ้เด็กข้างๆ นี่ดันป้ายความผิดใส่เขาซะฉิบ สวนขวับ

 

“อ้าว ไอ้เวรนี่เอาความดีเข้าตัว ก็แกเป็นคน---”

 

“นี่พวกแกอยากให้ฉันสงเคราะห์กันนักเรอะ!!” นักบวชความดันต่ำตะคอกอย่างหมดความอดทน “อยากแลกห้องนักก็หัดไปเย็บปากกันบ้างสิวะ! หนวกหู!!”

 

“เฮ้ย อะไร คนทำเสียงหนวกหูคือไอ้ลิงเปี๊ยกนี่นะเว้ย ไม่ใช่ฉัน!” โกโจชี้หน้า ก่อนที่จะเอื้อมมือไปยันศีรษะคนโดนกล่าวหาที่เตรียมจะเข้ามาเอาเรื่องไว้ ปล่อยให้โกคูดิ้นพราดๆ โวยวายฟังไม่ได้ศัพท์

 

“จะคนไหนฉันก็ไม่ได้นอนทั้งนั้นแหละโว้ย!!”

 

โกโจเงียบไปนิดหนึ่ง ไม่สนใจเสียงประท้วงของเจ้าลิงที่ส่งเสียงร้องไม่เลิก ซันโซส่งเสียงเฮอะเบาๆ กำลังจะหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมานั่งอ่านต่อ หากบุหรี่ในปากก็แทบจะพุ่งพรวดเมื่อได้ยินเสียงอ้อนเท้าดังมาจากไอ้หัวแดงนั่น

 

 

“แหม่...คิดอะไรอยู่น่ะไอ้นักบวชนอกรีต”

 

 

ฮัคไคที่นั่งดูมวยเงียบๆ มาได้สักพักแล้วถึงกับยิ้มค้าง จับได้ถึงความนัยที่แฝงมากับคำพูดนั่น ส่วนนักบวชหนุ่มอ้าปากค้างไปสามวินาที ก่อนที่จะฉวยปืนขึ้นมาลั่นไก!!

 

“เฮ้ย!! ซันโซ้!!” โกคูโวยวายลั่นกับลูกกระสุนที่เฉียดผ่านหน้า “ฉันอยู่ในทางปืนนะ!!”

 

“โอ๊ะ ปืนลั่น” ดูมันทำหน้าตายเสียงนิ่ง เล่นเอาเส้นอารมณ์คนโดนยิงทั้งสองถึงกับกระตุกหงึกๆ สำหรับเจ้าเด็กน้อยประจำกลุ่มน่ะหงุดหงิดเรื่องปืน แต่ไอ้อีกคนเนี่ยสิ มันดันจะของขึ้นเพราะถ้อยคำก่อนหน้านั้นเสียมากกว่า...

 

“นายนี่ดูถูกฉันจังเลยนะ” ชายหนุ่มผมแดงเปรยพลางยกมือขึ้นกอดอก อีกฝ่ายเลิกคิ้วสูง เงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่สะทกสะท้านพร้อมกับเอ่ยตอบเสียงเรียบ

 

“แล้วฉันดูผิดเรอะ”

 

คราวนี้โกโจหงุดหงิดจริงๆ แล้ว

 

 

“โอเค งั้นมานี่เลย” 

 

 

แล้วก่อนที่ใครจะทันได้ว่าอะไร ชายหนุ่มก็ก้าวพรวดๆ ไปคว้ากุญแจห้องข้างๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะมาไว้แล้วโยนของตัวเองกลับคืนไป มืออีกข้างก็คว้าข้อแขนตัวต้นเรื่องรวบเข้าอย่างไม่เปิดโอกาสให้ทันได้ตั้งตัว

 

“เฮ้ย!” ซันโซแยกเขี้ยววับเมื่อถูกกระชากตัวลุกขึ้น ก่อนที่ไอ้คนแรงถึกนั่นจะลากเขาให้เดินตามไปอย่างไม่มีการออมแรง “ไอ้แมลงสาบเวร! นี่แก---!!”

 

“ฮัคไค ฉันแลกห้องกับนาย โอเค้?”

 

ปากก็ถามไป แต่เจ้าตัวดันก้าวสวบๆ ลากนักบวชหนุ่มเดินออกนอกห้องไปโดยไม่รอคำตอบ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงโวยวายไม่ได้ศัพท์ แล้วประตูห้องข้างๆ ก็ถูกกระแทกปิดดังปัง!

 

โกคูกะพริบตาปริบๆ กับสถานการณ์ปัจจุบัน

 

“...ฮัคไค เกิดอะไรขึ้นอะ” เขาตามไม่ทันจริงๆ นะเนี่ย เด็กหนุ่มได้แต่มองตามแล้วทำหน้าเอ๋อ ไม่เก็ตว่าทำไมจู่ๆ โกโจมันก็ของขึ้น แล้วทะเลาะกับเขาอยู่ดีๆ กลายเป็นมีเรื่องกับซันโซได้ไงล่ะวะเฮ้ย...

 

ฮัคไคเดินไปปิดประตูห้องที่เปิดค้างไว้ หัวเราะเบาๆ

 

“อื้ม...ไม่มีอะไรหรอกครับ เอาเป็นว่าคืนนี้โกคูนอนกับผมละกันนะ” เขายิ้ม เดินกลับมานั่งลงที่โต๊ะอย่างเก่า “จะนอนเลยไหม หรือจะกินมื้อดึกกับผมดี?”

 

“มื้อดึกสิมื้อดึก!” แค่นั้นแหละ ความสนใจของเจ้าลิงน้อยก็เปลี่ยนขวับไปหาของกินทันที ฮัคไคหัวเราะขบขัน หยิบถุงขนมที่เพิ่งซื้อมาเปิด ก่อนจะยื่นซาลาเปาลูกใหญ่ให้คนตัวเล็กกว่าที่กระดี๊กระด๊าพรวดพราดมานั่งด้วย

 

เสียงโวยวายยังคงดังแว่วทะลุผ่านฝาผนังมาให้ได้ยิน

 

ชายหนุ่มสวมแว่นหัวเราะ

 

 

จะหวังก็แค่พรุ่งนี้เช้าเขาจะไม่ต้องไปเก็บศพรับอรุณก็เท่านั้นแหละ

 

 

 

xxxxxxxxxx

 

 

 

ไม่บ่อยนักที่ซันโซหงุดหงิด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

 

โอเค เขายอมรับว่าเขาเคยคิดว่าไอ้กัปปะผมแดงนั่นมันงี่เง่า เคยคิดด้วยว่ามันวิปริต ลามก หื่นกาม -- ถึงจริงๆ แล้วมันก็แค่ขยันปล่อยมุกใต้กางเกงเอาฮา แถมไม่ค่อยได้ลามปามอะไรกับเขาเท่าไรก็เถอะ... แต่มันก็ยังเป็นไอ้บ้าคนหนึ่งที่หมกมุ่นไปทางด้านนี้อยู่ดีนั่นแหละ

 

เสียแต่...มันทำได้อย่างที่ปากมันพูดจริงๆ ว่ะเฮ้ย...

 

ซันโซชักกลืนน้ำลายไม่ค่อยลงคอ พอไอ้เวรนั่นลากเขามาที่ห้องนี้ปุ๊บ มันก็ล็อกประตูปั๊บ ก่อนจะเหวี่ยงตัวเขาลงบนเตียงแบบไม่ปรานีปราศรัยอีกต่างหาก

 

“นี่แกอยากตายจริงๆ ใช่มั้ยฮะ!!” นักบวชหนุ่มฟาดพัดเปรี้ยงเข้าให้กลางหัว จริงๆ แล้วอยากหยิบปืนขึ้นมาเหนี่ยวใส่มันอยู่หรอก แต่ปืนมันดันตกอยู่ที่ห้องโน้น บัดซบ!!

 

“โอ๊ย ไอ้พระเวรตะไล!! นี่หัวคนนะโว้ย!” โกโจโวยวายพลางกุมหัวป้อยๆ

 

“นึกว่าแมลงสาบ”


“โว้ย ไอ้ปากนี่นะ มันน่า---!!”

 

มันไม่ยอมเอ่ยต่อว่าปากเขามันน่าอะไรกันแน่ระหว่างเอาไปฟอกสบู่กับกระทืบให้เละ แต่ที่แน่ๆ มันจัดการคว้าคอเสื้อเขาแล้วก้มลงมาจูบเรียบร้อย -- ซึ่งแน่นอนว่าไม่มีอยู่ในช้อยส์คำด่า -- ทำเอาซันโซหายใจแทบไม่ทันกับการจู่โจมอย่างกะทันหันนั่น และยังไม่ทันจะได้ตอบโต้ คนตัวสูงกว่าก็ผลักเขาลงไปบนเตียง!

 

ฉิบหาย...มันของขึ้นแล้ว

 

 

คนบ้าของขึ้น = กู่ไม่กลับ!

เกลียดสมการนี้จริงๆ ให้ตายเหอะ!!

 

 

ซันโซเหมือนจะรู้ชะตากรรมดีว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป ชายหนุ่มพยายามรั้งตัวเองไว้ไม่ให้เผลอหลงไปกับริมฝีปากร้อนคู่นั้น ก่อนที่จะเอื้อมมือไปเหนี่ยวรอบคออีกฝ่ายให้เข้ามาใกล้ แล้วก็...

 

ผัวะ! โครม!! เปรี้ยง!!

 

คริติคอลคอมโบ... ถ้าฮัคไคอยู่ตรงนี้คงปรบมือชูป้ายให้คะแนนเต็มสิบไปแล้ว -- ไม่รู้ว่าโชคร้ายหรือโชคดีของโกโจกันแน่ที่นักบวชชั้นสูงสุดผู้ศักดิ์สิทธิ์อย่างเก็นโจ ซันโซ ยอมลดตัวลงมาประทานหลังแหวนเข้าให้เต็มหน้าจนเซพรืดไปชนโครมเข้ากับผนังห้องอย่างแรง! แถมซ้ำด้วยการบรรจงลูบพัดกระดาษเข้ากลางกบาล เล่นเอาคนได้รับพร(?)ถึงกับหัวหมุน สบถยาวเหยียด

 

“แก๊--- เล่นแบบนี้ฆ่ากันเลยดีกว่า! ไอ้นักบวชเก๊! ไอ้พระเถื่อน!!”

 

“ฉันกะฆ่าแกอยู่แล้ว ไม่ต้องห่วง” ว่าแล้วซันโซก็ตั้งท่าจะลุกขึ้น หมายจะเดินกลับไปหยิบปืนจากห้องโน้นมาเจาะขมับมันสักสองสามรู แต่ก็แน่ล่ะ ไอ้คนที่เจอเหตุการณ์แบบนี้แทบทุกวันอย่างโกโจคงเดาได้

 

“ไม่ต้องเลย จะไปไหน” มือกร้านคว้าหมับเข้าให้ ลากอีกฝ่ายกลับลงไปบนเตียง

 

“ฉันขอไปเบียดไอ้สองคนนั้นนอนดีกว่านอนกับแก!” ซันโซเถียงกลับโดยไม่ต้องคิด ก่อนจะเสริมเอาไว้ในใจว่าโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเตียงมันเป็นเตียงคู่ติดกันแบบนี้... แต่จริงๆ ไม่ต้องพูดไอ้ที่เหลือนั่นก็ทำเอาโกโจคิ้วกระตุกได้

 

ทำมาย~ หรือท่านซันโซโฮชิผู้ยิ่งใหญ่จะ กลัว กันล่ะ หืม~” โกโจลากเสียงถามอย่างน่าหมั่นไส้ “ยังกับฉันจะทำอะไรนี่ อารมณ์มันหมดไปตั้งกะแวบแรกที่แกหยิบปืนขึ้นมาแล้วโว้ย!!”

 

“แล้วที่จูบมาเมื่อกี้มันอารมณ์อะไร!”

 

 

 

“ก็รัก ผิดเหรอวะ” 

 

 

...

 

อึ้งแดก... ไม่ว่ากองเซ็นเซอร์คำหยาบจะว่